Bryndís Kristín Williams Þráinsdóttir

Pabbi – minning

Pabbi var umhyggjusamur. Honum stóð ekki alltaf á sama þegar hann vissi að ég var á ferðinni á milli borgarinnar og Króksins. Hann vildi að ég hringdi þegar ég væri komin á leiðarenda og þá svaraði hann jafnan svo fallega: ,,Það er gott að þú ert komin heim elskan”. Hin seinni ár fór hann nánast daglega á rúntinn og tók þá hringinn og ók fram hjá heimilum barna sinna í Reykjavík og Garðabæ. Hann hægði á bílnum til að tékka hvort allt væri ekki eins og það ætti að vera. Ef sá gállinn var á honum þáði hann kaffibolla hér og púrtvínsstaup þar.

Góðmennska var honum í blóð borin. Hún birtist meðal annars í því að hann fór ungur að vinna til að létta undir með æskuheimilinu; aðstoða systur sína við að leita sér læknisaðstoðar á erlendri grundu og taka ungur að sér, ásamt Soffíu konu sinni, litla frænku og ala hana upp sem sína eigin dóttur alla tíð.

Heiðarleiki skipti hann máli. Óheiðarleiki var alla tíð eitur í hans beinum. Hann vildi að við sem næst honum stóðum, stæðum okkur vel í því sem við tækjum okkur fyrir hendur.

Hann var fagurkeri inn við beinið og hafði meðal annars gaman að myndlist. Hann vildi hafa falleg málverk á veggjum. Hann var hagyrðingur góður og stundum, ef sá gállinn var á honum, orti hann vísur upp úr fréttum dagsins eða því sem hann var að upplifa. Sumar voru ansi beittar og sérstaklega ef þær tengdust pólitík.

Brókarlaus á bekknum lá

og bjó til eina stöku.

Raunir mínar rekja má

til röntgenmyndatöku.

Á sínum yngri árum tók hann margar ljósmyndir, bæði af fjölskyldunni og eins þegar hann fór í sínar fjallaferðir. Það er gaman að rýna í þessar gömlu ljósmyndir og sjá til dæmis breytinguna sem orðið hefur á borginni frá sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar.

Höfnin í Reykjavík í kringum 1960. Ljósmynd: Þráinn Þorvaldsson.

Hann var rausnarlegur. Einn daginn, þegar illa áraði hjá iðnaðarmönnum þessa lands og honum sjálfum líka, birtist hann upp úr þurru með nýtt píanó og gaf mömmu. Það þótti mér flott af honum, þótt það hefði líklega verið skynsamlegra að nota peningana í annað. Þegar gesti bar að garði þá veitti hann vel bæði í mat og drykk. Eldamennska var honum í blóð borin. Hann eldaði góðan mat og gerði bestu tómatsúpu í heimi, sem hann framreiddi sem forrétt á hverju aðfangadagskvöldi í mörg ár. Í aðalrétt voru síðan rjúpur, sem hann skaut sjálfur, eldaði og bar fram með dýrindis sósu.

Pabbi var vinamargur og vinirnir voru á öllum aldri; bæði eldri og töluvert yngri en hann sjálfur og komandi úr hinum ýmsu starfsstéttum samfélagsins; Fúsi smiður, Tommi flug, Kristófer læknir, Harrý og Haukur nágranni svo nokkrir séu nefndir. Þeir Haukur hafa hist daglega um langt árabil og horft saman á fótbolta í sjónvarpinu. Vináttan við Hauk skipti hann miklu máli.

Pabbi var iðnaðarmaður af gamla skólanum. Hann sagði sjálfur frá því að hann hefði viljað verða læknir en það stóð honum ekki til boða. Hann ákvað því að læra múraraiðn og tók meistarapróf í greininni.

Pabbi sem ungur maður að vinna við múrverkið.

Hann lærði einnig húsasmíði en lauk ekki prófi. Þetta þýddi að hann hafði góða innsýn í allt sem sneri að húsasmíði, múrverki og flísalögnum. Það var því gott að leita til hans til að fá ráð um eitt og annað. Hann ákvað að læra flug á sjöunda áratugnum og tók nokkuð marga flugtíma en lét síðan gott heita.

Pabbi að sauma í Vatnsnesrefilinn á Blönduósi.

Pabbi var ekki gallalaus maður frekar en hver annar. Hann gat reiðst ef honum mislikaði eitthvað. Þegar hann var ungur maður var tíðarandinn allt annar en í dag og það þótti sjálfsagt að menn skemmtu sér um helgar með öllu sem því fylgdi. Ég kýs að dvelja ekki við þær minningar.

Undanfarin ár voru pabba erfið. Hann átti erfitt með að skilja það hvers vegna gamalt fólk, eins og hann, kæmist ekki inn á hjúkrunarheimili til að eiga þar áhyggjulaust ævikvöld. Fulltrúar kerfisins voru þess fullvissir að pabbi gæti verið heima þrátt fyrir að hann ætti orðið mjög erfitt með gang og daglegar athafnir. Hversu dapurt er það að síðustu ár ástvina okkar skuli fara í þennan barning við kerfið í stað þess að þeir geti notið þess að eiga áhyggjulaust ævikvöld. Pabbi á það skilið að við tökum þá umræðu upp og fylgjum henni eftir.

Góða ferð elsku pabbi og takk fyrir allt.

Hvað er að frétta af mósaík og fjallkonum …

Frá því að ég var krakki hef ég haft gaman að því að teikna og lita. Þegar ég flutti í Kópavoginn 10 ára gömul þá var ég svo heppin að í bekknum mínum voru nokkrar stelpur sem voru mjög flinkar að teikna og ég vildi gjarnan vera í þeirra hópi. Ég er að tala um Valgerði Hauksdóttur, Guðrúnu og Rannveigu. Í dag eru að minnsta kosti tveir úr bekknum sem starfa sem listamenn; það er áður nefnd Valgerður, grafíklistakona og Kristinn G. Harðarson en hann notar fjölbreyttar aðferðir í sinni listsköpun.

Á þessum tíma, og fram á unglingsárin mín, átti pabbi það til, þegar hann hafði fengið sér í aðra tána og var með gesti, að koma til mín og biðja mig um að leyfa sér að sýna vinum sínum það sem ég hafði verið að teikna og skipti þá engi máli á hvaða tíma sólarhringsins það var. Ég var ekki alltaf sátt við þetta, en innst inni fannst mér þetta svolítið skemmtilegt. Pabbi var stoltur af þessum myndum mínum. Já, honum fannst stelpan geta teiknað.

Ég lagði enga rækt við þessa meintu teiknihæfileika mína þegar ég varð fullorðin en hafði þó vit á því að passa upp á elstu myndirnar mínar. Ég átti alltaf þennan draum að láta á það reyna hvort ég hefði bæði hæfileika og áhuga. Um miðjan 10. áratuginn kenndi ég við Árskóla á Sauðárkróki, bæði stærðfræði, íslensku og fleira ásamt myndmennt. Á þessum tíma fann ég að nú þyrfti ég að fara að gera eitthvað í málunum. Nú kemur smá sögubrot. Það fyrsta sem ég ætla að segja frá.

Mósaik. Þegar Þorgrímur, rithöfundurinn, bróðir minn varð þrítugur gerði ég handa honum mynd úr mósaík (pappír). Þetta er líklega fyrsta mósaík myndin mín. Myndin er gerð úr pappír sem ég litaði og ýmist reif síðan eða klippti niður. Ég man að ég varði ekki löngum tíma í myndina, því mér lá svo á að gefa hana frá mér. Hún ber það með sér og meiningin er að lappa aðeins upp á hana við tækifæri.

Mósaíkmyndirnar eru orðnar ansi margar og enn eru inni í geymslu myndir sem á eftir að klára. Hér koma sýnishorn.

Hermann, bróðir. Bað ekki um leyfi og því er bara brot hér.

Þjóðbúningakonur. Amma mín Ragnheiður Brynjólfsdóttir lést árið 1994. Hún starfaði stóran hluta ævinnar sem saumakona og sérhæfði sig í að sauma íslenska þjóðbúninginn eða upphlut. Við jarðarförina hennar, sem fór fram frá Sauðárkrókskirkju, báru tvær tengdadætur og nokkrar ömmustelpur hennar kistuna úr kirkjunni og ég held að allar hafi þær verið í upphlut sem amma saumaði. Sjá mynd.

Frá vinstri: Guðbjörg Bjarman, kona Þórs Þorvaldssonar, Ásgerður Gissurardóttir, Kristín Þöll og Ragnheiður Þórsdætur, Súsanna Friðriksdóttir, Gunnlaug Gissurardóttir, Áslaug Vídalín Þráinsdóttir, Hörn og Ragnheiður Gissurardætur og Hrefna, kona Gissurar Þorvaldssonar.

Þessi ljósmynd varð mér síðan innblástur þegar mig vantaði viðfangsefni til að teikna. Þjóðbúningakonur skildu það vera. Fyrsta myndin var lituð með krít og vatnslitum og síðan saumaði ég í myndina með gylltum þræði. Myndin er nú í eigu Áslaugar, systur minnar:

Óteljandi myndir fylgdu á eftir og gyllti þráðurinn er alltaf við hendina. Sumar konur hafa vængi, aðrar eru með blóm. Sumar eru á ferðinni á meðan aðrar standa af sér storminn.

Hvað verður næst hægt að draga upp úr sarpinum? Kannski meira af mósaík eða konum í þjóðbúning. Kannski sýni ég nokkra steina. Sjáum til.

Klukkan 00:01 kom í heiminn lítil stúlka …

Ég á hef sögu að segja. Góða og fallega sögu. Sagan hefst þannig að ungur flugmaður í flugher Bandaríkjanna, staðsettur á Íslandi, er í ástarsambandi við íslenska konu, Sigríði Þóru Þorvaldsdóttur, frá Blönduósi, sem starfaði á símanum suður á Keflavíkurflugvelli. Barn verður til og áður en barnið fæðist er ungi flugmaðurinn kallaður til annarra starfa í heimalandinu og hann kemur ekki aftur til Íslands. Það var mikið áfall fyrir móðurina á þeim tíma.

Um miðnætti þann 10. janúar árið 1956 kemur lítil stúlka í heiminn. Klukkunum í fæðingarstofunni ber ekki saman um það hvorum megin við miðnættið barnið fæðist. Móðurinni er boðið að velja hvort hún vilji að barnið eigi afmæli þann 9. janúar eða þann 10. og hún velur seinni daginn. Henni finnst talan 10 fallegri. Fæðingin er því skráð klukkan 0:01 þann 10. janúar árið 1956.

Til að gera langa sögu stutta þá hefur móðirin ekki tök á því að sjá um litla barnið sitt og það verður að samkomulagi að bróðir hennar, Þráinn Þorvaldsson og konan hans, Soffía Margrét Þorgrímsdóttir, taka barnið í fóstur. Þannig verður litla Bryndís þeirra fyrsta barn. Sagan er lengri og verður sögð síðar en svona hófst hún. Hér má sjá nokkrar ljósmyndir af ,,persónum og leikendum“ fyrstu mánuðina í lífi litlu dömunnar, Bryndísar Kristínar Williams Þráinsdóttur.

Í dag eru tímamót. Þá er gott að hugsa til baka en líka fram á við. Ég er þakklát Sísu fyrir að gefa mér lífið og mömmu og pabba fyrir ljósið, uppeldið og væntumþykjuna. TAKK.

Sigríður Þóra Þorvaldsdóttir, frá Blönduósi með dóttur sína og Bobby G. Williams, Bryndísi Kristínu. Bryndís er skírð í höfuðið á langafa sínum Brynjólfi og konu hans, Kristínar.

Brúðkaupsmynd af mömmu Soffíu og Þráni pabba. Þau giftu sig 7. júlí 1956.

*Pabbi, Þráinn Þorvaldsson, með dóttur sína sem hann tók í fóstur eftir mitt ár 1956.*

Löööngu síðar. Fjölskylda mín. Einar Svan og Guðný, kona hans. Áslaug Sóllilja, Bryndís Lilja, frúin sjálf, Óli maður Bryndísar, Gísli Svan og Þráinn Svan. Myndin er tekin í erfidrykkju pabba. Á myndina vantar Friðrik, kærasta Áslaugar og barnabörnin fjögur.

Jólakveðjur … þegar nútíminn ákvað að stela kveðjunum

Ég hef á hverju ári í mörg, mörg ár sent jólakort til ættingja og vina minna. Ég hef sjálf hannað kortin og teiknað forsíðumynd og síðan fylgir texti og ljósmyndir af fjölskyldunni með. Svona eins konar fréttaannáll í mjög stuttu máli og ég er alltaf á síðustu stundu með kortin.

Mér hefur alltaf þótt skemmtilegt að fá jólakveðjur í umslagi frá ættingjum og vinum, en nú er það að verða búið spil. Það nenna fæstir að senda jólakort og láta duga að senda kveðjur, til dæmis á Facebook. Ég sakna mjög þeirra stunda þegar ég settist niður, seint á aðfangadagskvöld, til að lesa jólakortin. Ég þrjóskast við og sendi enn kort á mína nánustu og jafnvel skreyti umslögin líka svona eins og til að mótmæla þessari þróun.

Góð vinkona mín á Króknum, hún Halla, sem hefur mikla trú á mér, hefur rammað inn margar af þessum myndum og hengt upp á vegg. Ég get ekki annað en verið þakklát henni fyrir það. Hún er þá svona ákveðinn kynningarfulltrúi fyrir mig og mínar myndir.

2025

2024

2023.

Fleiri sýnishorn

Það er mjög líklegt að ég þráist við næstu árin og sendi áfram jólakort að gömlum og góðum sið. En ég er líka pínu skrýtin kona.

Bissnesskona eða ekki, þar liggur efinn …

Ég hefði aldrei getað orðið bissnesskona. Það er eitthvað í mínum innsta kjarna sem leyfir það ekki að ég selji eitthvað; komi mér eða því sem ég er að gera eða stend fyrir á framfæri. Líklega kallast þetta feimni á góðri íslensku en hugsanlega tengist þetta líka einhverju öðru djúpt í sálartetrinu.

Ég skellti mér í klippingu um miðjan nóvember og þá bauð hárgreiðslumeistarinn minn, hún Erna, mér að koma með nokkur vettlingapör og selja hjá sér fyrir jólin. Eftir stutta umhugsun ákvað ég að slá til enda nóg til í skápnum hjá mér. Vettlingarnir hafa vakið nokkra athygli og þeir seljast bara vel mér til mikillar ánægju og kannski undrunar. Hvaða litur skildi nú vera vinsælastur? Því er fljótsvarað. Bleikir; spurt er um bleika vettlinga.

Ég hef styrkst í þeirri trú að það sem ég er að prjóna er ekki svo galið eftir allt saman. Mér telst til að ég sé búin að prjóna hátt í 200 vettlingapör og ég er ekki enn komin með leið á verkefninu. Ég prjóna úr alls konar garni eins og Kambgarninu og Fjallalopanum (hann stingur) en prjóna mest úr norskri ull. Ekkert gervigarn. Nú er ég að hanna 2026 vettlingana og það eru ótal hugmyndir í kollinum. Var ég að tala um bissnesskonu eða?

Slátur – lifrarpylsa – himneskur matur

,,Uhh …nú vaknar upp í huganum einhver æskuminning!“, muldraði sonurinn, um leið og hann gekk inn í eldhúsið. Af svip hans mátti ráða að minningin var ekki góð. Hvernig hann beitti röddinni sagði líka meira en þúsund orð. Ja hérna hér, hugsaði ég … og ég sem vara bara að gera slátur eða lifrapylsu.

Mér hefur alltaf fundist lifrarpylsa góð. Hún er bæði holl og seðjandi. Í fyrra gerði ég hana með tveimur fjölskyldum en núna, eins og oftast áður, var ég ein á báti og allt í góðu með það.

Ég má til með að deila því hvernig ég geri lifrarpylsu því mín aðferð á eftir að hjálpa mörgum. Fyrir löngu síðan, þegar ég treysti mér ekki í að sauma vambir þá fór ég að hugsa hvort ekki mætti ganga frá lifrapylsunni á einfaldari hátt en formæður okkar kenndu okkur. Það er að segja að nota eitthvað annað en kindavambir. Jú, jú það voru komnar gervivambir á þeim tíma, en mér hefur ekki fundist þær sérstaklega heppilegar vegna þess að það er svo erfitt að koma lifrarpylsunni ofan í þær. Þá fékk ég líka þessa snilldar hugmynd. Hvernig væri að setja lifrarpylsuna í jólakökuform og gufusjóða hana síðan. Þetta fannst mér góð hugmynd. Ég hugsaði líka til Frakkanna sem eru frægir fyrir sitt lifrarpaté og eins Dananna með sitt leverpostej. Hvað er lifrarpylsa annað en paté, svona ef maður hugsar út í það.

Það fór heill laugardagur í verkið. Ég vandaði mig vel við að hreinsa lifrina. Tók af henni himnuna en það gerði ég nú kannski aðallega til að hún þvældist ekki í hnífnum á hakkavélinni minni. Hökkuð lifrin fór í lítinn bala og smátt og smátt bættust önnur hráefni í blönduna. Ég notaði uppskrift frá ömmu minni, Áslaugu á Staðastað, en notaði líklega bara um 40 % af mör miðað við uppskriftina hennar ömmu. Eins notaði ég minna af rúgmjölinu. Í uppskriftinni á að nota nýru en ég er fyrir löngu hætt að setja þau með og bæti lifur við í staðinn.

Þá er það suðan. Formin, með hrárri lifrarpylsunni í, set ég í pott með vatni. Læt vatnið ná upp að miðju formsins og set álpappír yfir formið og gufusíð herlegheitin.

Hvernig tókst svo til? Mín skoðun er sú að ég hafi aldrei gert eins góða lifrarpylsu og í þetta sinn og ef eitthvað mætti gagnrýna þá hefði ég mátt salta hana aðeins betur. Verði okkur að góðu.

Hér koma nokkra myndir af ferlinu.

Lifrin hreinsuð og skorin í heppilega strimla til að auðvelda hakkavélinni (Kitchen Aid) vinnuna.

Lifrin komin á sinn stað og mjólkinni bætt í ásamt grænmetiskrafti og salti.

Heilhveti, haframjöl og rúgmjöl komin í blönduna.

Ég setti lifrarpylsu í sjö gervivambir en gafst þá upp ….

Snilldin ein. Lifrarpylsan komin í álformin.

Á ég að leyfa þeim að taka flugið?

Ég setti mér það markmið í júlílok árið 2021 að prjóna eitt par af fingravettlingum á viku í eitt ár. Nú eru liðin tæp tvö ár og verkefnið er enn svo skemmtilegt að ég held áfram að prjóna og prjóna og er löngu búin að ná markmiðinu.

Nú er komið að því að ég ákveði hvort ég fari með verkefnið lengra og bjóði vettlingana til sölu. Það er hins vegar ákveðinn höfuðverkur því ég þarf auðvitað að ákveða verð á hvert par. Ég er alla vega búin að ákveða eitt og það er að þeir verða heldur í dýrari kantinu, ef ég mætti orða það sem svo. Alla vega munu þeir kosta meira en þessir fjöldaframleiddu sem fást í vegasjoppunum. Vettlingarnir eru mín hönnun og prjónaðir úr úrvals ull sem á ættir að rekja til Noregs. Þannig að ég nostra vel við hvert par.

Til Noregs spyr kannski einhver. Hvers vegna ekki að nota íslenska ull? Það er löng saga að segja frá því. Ég notaði lengi íslenska Kambgarnið en þegar nánar er skoðað þá er Kambgarnið ekki unnið úr íslenskri ull og það vill hnökra (það gerir nú reyndar öll ull). Íslenskan lopa er erfitt að nota í fingravettlinga, en ég er þó núna að gera tilraun með að prjóna vettlinga úr skagfirskri ull sem kemur beint frá bónda. Það kemur í ljós hvernig þeir verða en það er spennandi að geta sagt nákvæmlega af hvaða kindum ullin kemur sem vettlingarnir eru prjónaðir úr. Ég bíð sjálf spennt eftir niðurstöðunni og að sjálfsögðu þá verða þessir vettlingar eingöngu í sauðalitunum þar sem það er náttúrulegur litur kindanna hennar Sigrúnar frá Stórhóli í Skagafirði.

Vettlingar prjónaðir úr íslenskri ull af kindim frá Stórhól í Skiagafirði.

En aftur að nútíðinni. Eru grænir tónar málið eða bleikir; kannski rauðir og gráir, nú eða bláir? Á ég kannski að halda áfram með skagfirsku ullina? Er rétti tíminn kominn til að leyfa vettlingunum að taka flugið?

Hver er að stinga upp á mér …

,,Ég er nú ekki nein listakona“ , svaraði ég hálf vandræðaleg á svipinn, þegar góð vinkona úr alþjóðasamtökunum Delta Kappa Gamma, spurði mig, hvort ég væri ekki til í að vera listamaður mánaðarins hjá Evrópudeild samtakanna. Delta Kappa Gamma eru aljóðasamtök kvenna í fræðslustörfum.

,,Hver er að stinga upp á mér“, bætti ég við hissa. ,,Það eru konur fyrir sunnan, sem gerðu það“, svaraði vinkonan. Ég var fljót að finna nafn á listakonu sem ég þekkti vel til innan samtakanna, sem mér fannst miklu verðugri fyrir viðtalið; alvöru listakonu. Vinkonan gaf sig ekki og sagði að stungið hefði verið upp á mér.

Fyrir sunnan, eru sem sagt konur sem þekkja til mín og vita hvað ég hef verið að bralla með litina svona á bak við tjöldin.

Það þurfti bæði að tala mig til og sannfæra mig um að ég væri verðug fyrir verkefnið. Á endanum sló ég til. Nú er komið út stutt viðtal við konuna ásamt sýnishorni af nokkrum myndum.

… og er það ekki skondið að alþjóðasamtökin Delta Kappa Gamma eru stofnuð í Austin í Bandaríkjunum og hvar er Austin? Í Texas, auðvitað! Heimfylkinu sjálfu sem ég heimsótti í september síðstliðinn. Svona getur nú lífið verið skemmtilegt.

Sjá nánar á: http://www.dkgeurope.org/bryndis-thrainsdottir.html?fbclid=IwAR34bK2my7dCNX6D3wQbKmqcGK6gxOoEbnf_JLgQrHhyQMmJlJz-W1z_G0w

Laufabrauð … ómissandi á jólum

Það er mikil laufabrauðshefð í minni fjölskyldu. Í gamla daga kom stórfjölskyldan saman við laufabrauðsgerðina og okkur fannst þetta skemmtilegur siður og hlökkuðum alltaf mikið til. Eldra fólkið, oftast amma og mamma, hnoðuðu og flöttu út laufabrauðskökur. Við krakkarnir, ásamt pabba, skárum út mynstur í kökurnar. Pabbi var snillingur í að skera út í kökurnar eða það fannst mér að minnsta kosti.

Verkfærnin sem við þurftum í þá daga voru gott bretti og lítill vasahnífur. Við brutum upp á kökurnar og skárum litla skurði á ská í kökuna. Síðan flettum við í sundur og brettum upp á skurðinn svona eins konar lauf. Í dag notum við laufabrauðsjárn sem er snilldar uppfinning og flýtir mjög fyrir.

Áður en laufabrauðsjárnið kom til sögunnar var skorið mynstur í kökurnar með litlum hnífum.

Mamma og systur hennar sáu um að steikja laufabrauðskökurnar upp úr tólg og seinna meir Palmin feiti.

Þegar mínir krakkar voru litlir tóku þau þátt í laufabrauðsgerðinni með mér og pabba sínum. Svo fluttu þau að heiman og þá hefur það komið í minn hlut að steikja laufabrauðið. Halla vinkona mín spyr mig oft hvers vegna ég kaupi ekki bara laufabrauð. Það er bæði hægt að kaupa kökur sem á eftir að skera út og eins er hægt að kaupa tilbúið laufabrauð. Mér finnst uppskriftin hennar mömmu alltaf best og ég held mig við hana eitthvað áfram.

Í ár gerðum við Bryndís Lilja, dóttir mín, saman laufabrauð. Bryndis Lilja er vegan svo við ákváum að gera líka vegan kökur. Í staðinn fyrir mjólk settum við haframjólk. Við bárum saman bragð og áferð eftir steikinguna og vegan kökurnar voru ekki síðri en þessar hefðbundnu. Þannig að ég get mælt með haframjólkinni.

Hér hnoðar Bryndís Lilja deigið eftir sinni vegan uppskrift.

Laufabrauðsjárnið kemur að góðium notum.

Hér koma nokkrar ljósmyndir af ferlinu. Myndirnar eru teknar í desember 2020. Þá aðstoðaði Áslaug Sóllilja við baksturinn/steikinguna. Ekkert photoshoppað hér:)

Mjólkin/haframjólkin er hituð með smjörinu/smjörlíkinu.

Feitin er hituð vel. Passa þarf að hún brenni ekki.

Kökurnar eru steiktar báðum megin. Það þarf að snúa þeim við og passa að brenna sig ekki.

Pressa þarf kökurnar. Þá staflast þær betur. Eldhúspappír er notaður á milli.

Uppskriftin okkar:

1 kg hveiti – 70 gr smjör/smjörlíki – 3 msk sykur (jafnvel minna) – 1 tsk salt – 1 tsk ger – 6 – 7 dl mjólk/haframjólk. Mjólk og smjör hitað upp. Ekki láta suðuna koma upp.

Það er gott að þú ert komin heim, elskan …

Texas – fimmti og síðasti hluti

Siðasta kvöldið í ferðinni dvaldi ég heima hjá bróður mínum og konu hans ásamt Barb. Fylgifiskarnir mínir, unga fólkið, voru á flandri einhvers staðar. Við sátum þarna þrjú, systkinin og borðuðum saman og höfðum til þess gott næði. Mér fannst stundin nánast heilög.

Allt í einu stendur bróðir minn upp frá borðinu og kíkir á símann sinn, sem hafði látið í sér heyra nokkrum sinnum. ,,Google er að segja mér að það sé einhver búinn að vera að elta mig“, segir hann. ,,Air tag tracker“, og hann skoðar skilaboðin vandlega og var, að mér fannst, eilítið hissa. Svo lagði hann frá sér símann. Skyndilega kveikti ég á perunni og ég stóð á fætur og náði bakpokann minn. ,,This must be because I have this small device in my backpack“, sagði ég vandræðalega og sýndi honum ,,Apple air tag trackerinn“. Svo sagði ég þeim frá því að Áslaugu minni og kærastanum hefði fundist það góð hugmynd að ég væri með svona tæki í töskunni ef ég skildi nú týnast í hinu stóra Texas fylki. Ég skil ekki enn hvers vegna Google sjálfur er að láta aðra vita um það.

Mér fannst kveðjustundin erfið. Faðmlög á báða bóga og ég sagði Barb og John að ef þau kæmu til Íslands þá myndi ég vera þeim innan handar og fara með þeim og sýna þeim landið mitt. Þau tóku vel í það að koma til Íslands. Hvað sem því líður þá ætla ég að fara aftur til Texas.

Barb, systir mín, Ardy, John, bróðir minn og ég:)

Dallas/Fort Worth alþjóðaflugvöllurinn er annar stærsti flugvöllur í USA. Svæðið sem hann þekur er um 70 ferkilómetrar að stærð. Þrír flugturnar eru á flugvellinum og skipulag allt mjög gott. Þegar við tókum á loft í BlueJet vélinni tók önnur þota á loft á sama tíma á braut við hliðina á okkar vél. Einhvern tímann hefði ég ekki alveg getað horft á það rólega.

Vélarnar koma og fara og umferðin um völlinn er mikil. Við höfðum tekið rúnt með John nokkrum dögum fyrr og hann fór með okkur á sérstakan útssýnisstað til að fygjast með fluginu. John fetaði á sínum tíma i fótspor föður okkar og þjónaði í flughernum. Hann er hugfanginn af fluginu; er enn að vinna við að þjálfa flugmenn og sjálfur á hann vél sem hann flýgur reglulega á milli staða, bæði til að sinna ákveðnum erindum og eins sér til skemmtunar.

Ég flaug í gegnum öryggisleitina á flugvellinum. Engin blikkandi ljós og ekkert ýlfur. Ég tók á ákvörðun fyrir ferðina heim um að feta í spor gömlu hippanna; henti haldaranum ofan í stóru töskuna sem væntanlega var komin í lestina í flugvélinni og málið var dautt.

Flugið til Boston gekk eins og í sögu. „Clear sky“, eins og flugstjórinn nefndi við upphaf ferðar nánast alla leið. Ferðalagið var frábært í alla staði og ekki síst vegna þess að með í för voru Áslaug Sóllilja og Friðrik, kærasti hennar. Án þeirra hefði ferðin ekki heppnast svona vel.

Í Boston rigndi en mér var alveg sama um veðrið þegar þarna var komið sögu. Ég hlakkaði til að koma heim eftir ævintýraferð til Texas.

Ég sat hjá pabba þegar heim var komið og sagði honum hluta ferðasögunnar. Hann bað mig um að hringja þegar ég væri komin heim á Krók og ég gerði það. „Ertu komin norður? Það er gott að þú ert komin heim, elskan mín“, sagði pabbi minn og ég fann svo vel hversu vænt honum þykir um mig.