Frá því að ég var krakki hef ég haft gaman að því að teikna og lita. Þegar ég flutti í Kópavoginn 10 ára gömul þá var ég svo heppin að í bekknum mínum voru nokkrar stelpur sem voru mjög flinkar að teikna og ég vildi gjarnan vera í þeirra hópi. Ég er að tala um Valgerði Hauksdóttur, Guðrúnu og Rannveigu. Í dag eru að minnsta kosti tveir úr bekknum sem starfa sem listamenn; það er áður nefnd Valgerður, grafíklistakona og Kristinn G. Harðarson en hann notar fjölbreyttar aðferðir í sinni listsköpun.
Á þessum tíma, og fram á unglingsárin mín, átti pabbi það til, þegar hann hafði fengið sér í aðra tána og var með gesti, að koma til mín og biðja mig um að leyfa sér að sýna vinum sínum það sem ég hafði verið að teikna og skipti þá engi máli á hvaða tíma sólarhringsins það var. Ég var ekki alltaf sátt við þetta, en innst inni fannst mér þetta svolítið skemmtilegt. Pabbi var stoltur af þessum myndum mínum. Já, honum fannst stelpan geta teiknað.
Ég lagði enga rækt við þessa meintu teiknihæfileika mína þegar ég varð fullorðin en hafði þó vit á því að passa upp á elstu myndirnar mínar. Ég átti alltaf þennan draum að láta á það reyna hvort ég hefði bæði hæfileika og áhuga. Um miðjan 10. áratuginn kenndi ég við Árskóla á Sauðárkróki, bæði stærðfræði, íslensku og fleira ásamt myndmennt. Á þessum tíma fann ég að nú þyrfti ég að fara að gera eitthvað í málunum. Nú kemur smá sögubrot. Það fyrsta sem ég ætla að segja frá.
Mósaik. Þegar Þorgrímur, rithöfundurinn, bróðir minn varð þrítugur gerði ég handa honum mynd úr mósaík (pappír). Þetta er líklega fyrsta mósaík myndin mín. Myndin er gerð úr pappír sem ég litaði og ýmist reif síðan eða klippti niður. Ég man að ég varði ekki löngum tíma í myndina, því mér lá svo á að gefa hana frá mér. Hún ber það með sér og meiningin er að lappa aðeins upp á hana við tækifæri.
Mósaíkmyndirnar eru orðnar ansi margar og enn eru inni í geymslu myndir sem á eftir að klára. Hér koma sýnishorn.
Þjóðbúningakonur. Amma mín Ragnheiður Brynjólfsdóttir lést árið 1994. Hún starfaði stóran hluta ævinnar sem saumakona og sérhæfði sig í að sauma íslenska þjóðbúninginn eða upphlut. Við jarðarförina hennar, sem fór fram frá Sauðárkrókskirkju, báru tvær tengdadætur og nokkrar ömmustelpur hennar kistuna úr kirkjunni og ég held að allar hafi þær verið í upphlut sem amma saumaði. Sjá mynd.
Þessi ljósmynd varð mér síðan innblástur þegar mig vantaði viðfangsefni til að teikna. Þjóðbúningakonur skildu það vera. Fyrsta myndin var lituð með krít og vatnslitum og síðan saumaði ég í myndina með gylltum þræði. Myndin er nú í eigu Áslaugar, systur minnar:
Óteljandi myndir fylgdu á eftir og gyllti þráðurinn er alltaf við hendina. Sumar konur hafa vængi, aðrar eru með blóm. Sumar eru á ferðinni á meðan aðrar standa af sér storminn.
Hvað verður næst hægt að draga upp úr sarpinum? Kannski meira af mósaík eða konum í þjóðbúning. Kannski sýni ég nokkra steina. Sjáum til.
Bryndís Kristín Williams Þráinsdóttir 