Pabbi – minning

Pabbi var umhyggjusamur. Honum stóð ekki alltaf á sama þegar hann vissi að ég var á ferðinni á milli borgarinnar og Króksins. Hann vildi að ég hringdi þegar ég væri komin á leiðarenda og þá svaraði hann jafnan svo fallega: ,,Það er gott að þú ert komin heim elskan”. Hin seinni ár fór hann nánast daglega á rúntinn og tók þá hringinn og ók fram hjá heimilum barna sinna í Reykjavík og Garðabæ. Hann hægði á bílnum til að tékka hvort allt væri ekki eins og það ætti að vera. Ef sá gállinn var á honum þáði hann kaffibolla hér og púrtvínsstaup þar.

Góðmennska var honum í blóð borin. Hún birtist meðal annars í því að hann fór ungur að vinna til að létta undir með æskuheimilinu; aðstoða systur sína við að leita sér læknisaðstoðar á erlendri grundu og taka ungur að sér, ásamt Soffíu konu sinni, litla frænku og ala hana upp sem sína eigin dóttur alla tíð. 

Heiðarleiki skipti hann máli. Óheiðarleiki var alla tíð eitur í hans beinum. Hann vildi að við sem næst honum stóðum, stæðum okkur vel í því sem við tækjum okkur fyrir hendur. 

Hann var fagurkeri inn við beinið og hafði meðal annars gaman að myndlist. Hann vildi hafa falleg málverk á veggjum. Hann var hagyrðingur góður og stundum, ef sá gállinn var á honum, orti hann vísur upp úr fréttum dagsins eða því sem hann var að upplifa. Sumar voru ansi beittar og sérstaklega ef þær tengdust pólitík.

Á sínum yngri árum tók hann margar ljósmyndir, bæði af fjölskyldunni og eins þegar hann fór í sínar fjallaferðir. Það er gaman að rýna í þessar gömlu ljósmyndir og sjá til dæmis breytinguna sem orðið hefur á borginni frá sjötta og sjöunda áratug síðustu aldar. 

Hann var rausnarlegur. Einn daginn, þegar illa áraði hjá iðnaðarmönnum þessa lands og honum sjálfum líka, birtist hann upp úr þurru með nýtt píanó og gaf mömmu. Það þótti mér flott af honum, þótt það hefði líklega verið skynsamlegra að nota peningana í annað. Þegar gesti bar að garði þá veitti hann vel bæði í mat og drykk. Eldamennska var honum í blóð borin. Hann eldaði góðan mat og gerði bestu tómatsúpu í heimi, sem hann framreiddi sem forrétt á hverju aðfangadagskvöldi í mörg ár. Í aðalrétt voru síðan rjúpur, sem hann skaut sjálfur, eldaði og bar fram með dýrindis sósu. 

Pabbi var vinamargur og vinirnir voru á öllum aldri; bæði eldri og töluvert yngri en hann sjálfur og komandi úr hinum ýmsu starfsstéttum samfélagsins; Fúsi smiður, Tommi flug, Kristófer læknir, Harrý og Haukur nágranni svo nokkrir séu nefndir. Þeir Haukur hafa hist daglega um langt árabil og horft saman á fótbolta í sjónvarpinu. Vináttan við Hauk skipti hann miklu máli.

Pabbi var iðnaðarmaður af gamla skólanum. Hann sagði sjálfur frá því að hann hefði viljað verða læknir en það stóð honum ekki til boða. Hann ákvað því að læra múraraiðn og tók meistarapróf í greininni.

Hann lærði einnig húsasmíði en lauk ekki prófi. Þetta þýddi að hann hafði góða innsýn í allt sem sneri að húsasmíði, múrverki og flísalögnum. Það var því gott að leita til hans til að fá ráð um eitt og annað. Hann ákvað að læra flug á sjöunda áratugnum og tók nokkuð marga flugtíma en lét síðan gott heita.

Pabbi var ekki gallalaus maður frekar en hver annar. Hann gat reiðst ef honum mislikaði eitthvað. Þegar hann var ungur maður var tíðarandinn allt annar en í dag og það þótti sjálfsagt að menn skemmtu sér um helgar með öllu sem því fylgdi. Ég kýs að dvelja  ekki við þær minningar.

Undanfarin ár voru pabba erfið. Hann átti erfitt með að skilja það hvers vegna gamalt fólk, eins og hann, kæmist ekki inn á hjúkrunarheimili til að eiga þar áhyggjulaust ævikvöld. Fulltrúar kerfisins voru þess fullvissir að pabbi gæti verið heima þrátt fyrir að hann ætti orðið mjög erfitt með gang og daglegar athafnir. Hversu dapurt er það að síðustu ár ástvina okkar skuli fara í þennan barning við kerfið í stað þess að þeir geti notið þess að eiga áhyggjulaust ævikvöld. Pabbi á það skilið að við tökum þá umræðu upp og fylgjum henni eftir.

 Góða ferð elsku pabbi og takk fyrir allt.