Hún gaf mér lífið en ákvað þegar ég var nokkurra mánaða að eftirláta Þráni bróður sínum og konu hans, Soffíu,  uppeldið á stelpunni. Foreldrar mínir voru á þessum tíma nýgift og barnlaus og höfðu litið eftir mér á meðan hún var að vinna sem símastúlka suður í Keflavík. Á einhverjum tímapunkti var ákveðið að ég yrði hjá þeim til frambúðar. ,,Ég vildi frekar gráta ein“, sagði hún mér seinna ,,frekar en að horfa upp á þau tvö gráta“. Þannig æxlaðist það að ég varð elsta barn foreldra minna.

Það var aldrei neitt leyndarmál að ég ætti aðra mömmu og meira að segja amerískan föður enda góður samgangur á milli pabba og Sísu mömmu. Það truflaði mig ekki í uppeldinu, enda átti ég góða foreldra og systkini og hafði nóg fyrir stafni. Ég man eftir einu atviki þar sem ég er í kringum átta ára aldurinn og var að hjálpa mömmu að leggja á borð og áttaði mig á því að ég ætti engin alsystkini. Það fannst mér alveg hræðilegt. Mömmu fannst ég gera úlfalda úr mýflugu, nokkur tár féllu og svo var það búið í það skiptið.

Þegar ég var orðin unglingur bærðust alls konar tilfinningar innra með mér, svona eins og gengur og gerist hjá unglingum. Sísa vildi alltaf allt fyrir mig gera en ég tók þann pól í hæðina að halda henni í ákveðnni fjarlægð. Ég vildi lengi ekki leyfa henni að vera góðri við mig. Ég hef alltaf séð eftir því.

Ég kynntist Sísu ekki af neinu viti  fyrr en eftir að hún bauð mér vinnu hjá sér sumarið 1978. Ég stundaði nám í Kennaraháskólanum. Hún var þá búin að vera ráðskona á sumrin í veiðihúsinu við Hítará, frá sumrinu 1966. Ég sló til enda launin ágæt. Þarna kynntist ég henni fyrst almennilega og hún mér. Við unnum vel saman og mér leið vel með henni þessi þrjú sumur sem við áttum saman við Hítará. Þegar við áttum frí þá unnum við handavinnu; prjónuðum og saumuðum út eins og enginn væri morgundagurinn og ég held að við höfum hlustað á allar framhaldssögur sem Rás 1 bauð upp á þessi sumur.

Hún hafði stóran og hlýjan faðm og það var gott að fá hjá henni faðmlag. Það var ,,alvöru“ eins og sagt er. Hún eldaði besta mat í heimi og var höfðingi heim að sækja. Hún og Friðrik, maður hennar, útbjuggu matarveislur fyrir fermingar í mörg ár. Mér fannst ,,köldu borðin“ þeirra alltaf alveg æði. Hún var listakona í höndunum og fyrir utan að prjóna, saumaði hún út af miklu kappi alla tíð.

Sísa hafði ekki góða heilsu í gegnum tíðina. Sem ung kona þjáðist hún af höfuðverkjum og var greind með mígreni. Henni bauðst að fara til Danmerkur í aðgerð sem átti að hjálpa til. Hún átti ekki peninga fyrir ferðinni sem átti að kosta 3 þúsund krónur, sem var mikið á þeim tíma. Þráinn, pabbi, bróðir hennar, átti sparifé sem hann lánaði systur sinni. Hún sigldi því með Gullfossi til Danmerkur og fékk einhver bóta meina sinna. Síðar plagaði gigt hana og það setti mark sitt á hennar daglega líf í gegnum tíðina.

Hún eignaðist fimm börn; Óðinn Má Jónson, sem er fæddur 1946, Bryndísi Krístínu fædda 1956, Eirík Valdimar Friðriksson sem fæddur er 1958, Sigríði Súsönnu Friðriksdóttur sem fædd er 1959 og Þorvald Björn sem fæddist 1966 og dó sama ár. Hún giftist Friðriki Eiríkssyni, bryta.

Sísa lést 9. apríl 2001. Hér má lesa viðtal við Sísu í Morgunblaðinu frá því í mars 2001 og eftirmæli um hana í Morgunblaðinu eftir að hún lést.

Til hamingju með afmælið, elsku Sísa móðir mín.

Mig langar að deila reynslusögu. Ég hef barist við aukakílóin mín í 25 ár. Ég á fjögur börn og það má alveg segja að með hverju barni bættust á mig 12,5 kg. Auðvitað er ekki rétt að setja þetta svona fram, en stundum hef ég orðað þetta svona og hálf skammast mín fyrir það. Það er að sjálfsögðu ekki hægt að kenna börnum sínum um offituna.

Ég hef þróað með mér mikla sykurfíkn í gegnum árin. Í mörg ár var ég kókfýkill. Mér tókst fyrir rúmum fimm árum að losa mig við kókið en ég var fljót að fara yfir í Egils appelsín í staðinn og ekki er það skrárri drykkur þegar horft er til sykurinnihalds. Ég náði ekki að fara á neina matarkúra af alvöru. Þeir henta mér illa. Sennilega er það agaleysið sem gerir það að verkum. Ég veit ekki hversu oft ég hef sagt við sjálfa mig: ,,Æi, ég byrja bara á mánudaginn“. Svo rennur mánudagurinn upp og ég fresta nammibindindi um eina viku og svo koll af kolli.

Síðastliðið vor ákvað ég ásamt fleirum á vinnustað mínum að prófa að fara í 30 daga matarkúr og borða eingöngu  ,,hreint fæði“. Við völdum að prófa ,,Whole 30″ prógrammið. Í stórum dráttum gengur þessi kúr út á það að borða hreint fæði, það er að segja að borða engan unnin mat. Elda allt frá grunni. Það má borða fisk, kjöt og grænmeti. Sleppa öllu hveiti (brauði) og mjólkurvörum og borða þrjár staðgóðar máltíðir á dag. Þetta er mjög einföld lýsing á hugmyndafræði ,,Whole 30″ og mataræðinu.

Við ákváðum að undirbúa okkur vel og vandlega. Ég til að mynda keypti mér bókina ,,It starts with food“ eftir Dallas Hartwig og Melissu Hartwig. Einnig keypti ég mér uppskriftabók og hafði aðgang að annari til. Við ákváðum að láta sumarið líða og byrja í lok september. Til að gera langa sögu stutta þá kláraði ég kúrinn með stæl. Það reyndist létt verk. Að 30 dögum liðnum ákvað ég að halda áfram með þessa hugmyndafræði að mestu leyti. Ég leyfi mér þó að smakka osta en sækist ekki sérstaklega í mjólkurvörur eða brauðmeti.

Reynsla og lærdómur:

• Á þriðja og fjórða degi varð ég veik. Ég hafði enga orku, var með svima, ógleði og verki og átti erfitt með að sinna vinnunni minni. Þarna held ég að líkami minn hafi hreinlega verið að mótmæla kröftuglega sykurleysinu. Ég gaf mig ekki og hafði betur.
• Á fimmta degi ákvað ég að hætta að styðjast við matreiðslubókina. Hún var of flókin fyrir mig og gerði það að verkum að ég varð bara stressuð. Ég ákvað að gera þetta einfalt. Ef ég hafði fisk þá eldaði ég hann á pönnu eða í ofni og hafði mikið af góðu grænmeti með. Stundum ofnsteikti ég grænmetið, stundum svissaði ég það á pönnu. Það sama átti við um kjötið. Ég valdi að nota salt og pipar, góða olíu, enga sósu og ,,veskú“, maturinn var dásamlegur.
• Orkan ókst dag frá degi. Ég fann það svo vel á morgnana þegar ég synti minn kílómeter að áður óþekkt orka gerði vart við sig.
• Ég var aldrei svöng. Þrjár staðgóðar máltíðir hentuðu mér vel.
• Verkir og óþægindi sem tengdust meltingunni og voru búnir að vera vandamál í mörg ár hurfu og hafa ekki komið aftur.
• Ég tók alltaf nesti með í vinnuna; bæði máltíð eitt (morgunmatur) og máltíð tvö (hádegismatur).
• Grænmetisneysla jókst um mörg hundruð prósent. Bragðskyn breyttist og grænmeti fór að smakkast vel.
• Ég fann á fötunum mínum að kílóin fóru að renna af mér og eftir einn og hálfan mánuð eru 9 kg farin. Ég er ánægð með það.
• Bjúgur á öklum er nánast horfinn.
• Svo er það rúsínan í pylsuendanum. Blóðrannsókn sýnir að sykurstuðullinn hefur lækkað vel.

Með öðrum orðum. Mataræði skiptir öllu máli fyrir mig. Að borða einfaldan og hollan mat reglulega með grænmeti og sleppa öllu sælgæti og gosi hentar mér vel.

Meira um þetta ævintýri seinna og þá kannski þori ég að nefna tölur og setja inn myndir.

Fingravettlingar

Fingravettlingar

Undanfarið hef ég verið að prjóna fingravettlinga í bláum lit. Mynstrið verður til jafnóðum. Nú hef ég komist að því að það er sennilega ekki sniðugt að prjóna svona af fingrum fram. Nýtt mynstur er því á teikniborðinu og það verður spennandi að sjá hvernig það kemur út.